een goede buur
Een goede buur is beter dan een verre vriend!
Dat hadden wij eerst met Wil (de moeder van Willem) die boodschappen voor ons deed en
de poes verzorgde toen wij het een periode niet zelf konden doen, het contact liep echter
verder met koffievisites en gezellige middagen met praten over toen en nu.
Na het verlies van Wil kwamen Willen met zijn vrouw Daphne en hun jonge gezinnetje met
zoontje Jurre en dochtertje Mathilde in zijn ouderlijk huis te wonen.
Het is fijn te weten dat als er bij ons iets niet goed gaat door onze leeftijd wij op hun kunnen
rekenen.
De kinderen en kleinkinderen van mij en van mijn partner wonen te ver weg om ons acuut
bij te staan. Natuurlijk kunnen wij hun ook ten alle tijden bellen en zullen zij gelijk de auto
pakken om ons te helpen maar Willem en Daphne wonen vlakbij en dat is een enorme
geruststelling al zullen wij alleen hulp vragen in een situatie dat het moet.
Op een gegeven moment hoorden wij gerucht in de tuin, toen wij uit het raam keken zagen
wij Willem die takken aan het zagen was en de kinderen Jurre en Mathilde, allebei met
kinderwerkhandschoentjes aan, onkruid tussen de tegels aan het wegtrekken.
Even later kwam mama met de kleintjes naar binnen en zei: ‘ze hebben een liedje
ingestudeerd en dat willen ze graag laten horen.’
Daphne dirigeerde de twee peuters en die zongen uit volle borst het hele lied "tulpen uit
Amsterdam”, zonder een woord te missen.
Wij uiten natuurlijk onze bewondering en beloonde ze met wat lekkers.
Op een dag: hé, een tekening in de brievenbus, kijk eens van buurjongetje Jurre, hij had er
erg zijn best op gedaan met een keurig gekleurde uitgeknipte hamer en nijptang en die weer
opgeplakt, leuk zeg! Weer een dag later vonden we in de brievenbus een tekening met
vooral in rood en oranje getekende harten en regenbogen van Mathilde, zo fleurig! Zusje
had net zo haar best gedaan, ze is zo klein nog, prachtig hoor!
Met de hulp van ’de buurtjes’ Daphne en Willem wordt het leven net een film.
Over een film gesproken, kwam bij mij de gedachte op dat wij dit zingen als eens eerder
hadden gezien met St. Maarten toen de kinderen, ook die van broer John Paul en schoonzus
Roxanne, stonden te zingen dat ‘hier een rijke man woont die ons wat geven kan…..ik zong
dapper mee maar wel met het besef dat ik nog maar één euro in huis had.
De kinderen Ruben, Nora en Anne en ook Jurre en de kleine Mathilde stonden met grote
ogen te wachten tot Nelie zakjes snoep uitdeelde.
Het was een lacherig groepje, op naar het volgende huis.
Wij zwaaiden en riepen: ‘tot de volgende keer’.
De hele stoet vertrok met hun in de wind waaiende opvallend leuke lampions.
Ik zei tegen Nelie: ‘de lampions zijn heel kunstig gemaakt, had je daar ook erg in?’
Wat heerlijk dat wij dit gezin als buren hebben!
