90 jaar
Het is niet waar het is maar gein
De wereld wil bedrogen zijn.
Dit alles zat ik te bedenken toen iemand vroeg: "hoe oud ben je nou geworden?’
‘Nog niet zo oud als Metusalem’, zei ik met een lachje, ‘die is 969 jaar geworden.’
Volgens afspraak kwam een deel van de familie mij feliciteren.
Lonneke, Ria en Storm de hond, kwamen als eerste binnen. Lon droeg een grote taartdoos.
Ik was al eerder die dag verrast want er stond onverwacht een bakje met hyacinten op de buitentafel waarvan wij niet wisten van wie dat nou kwam.
Even later ging de telefoon, de mysterieuze gever was mijn neef Johan geweest.
De afspraak was met May en Lonneke dat wij i.v.m. de verjaardag nergens voor hoefden te zorgen.
May had voor de lunch een gezonde, heerlijke salade gemaakt.
Een grote gouden 90! werd aan de lamp gehangen.
De taart werd aangesneden, de koffie geschonken en het werd een luidruchtige lacherige boel met telefoon tussendoor, deze keer Gert die mij ook wilden feliciteren.
Wat mij opviel was dat mijn schoonzoon Lourens -zo goed met Storm (de hond van Lon en Ria) omging, samen gingen ze meerdere keren lekker buiten spelen.
Opeens zagen wij gezichten voor het raam, het bleken onze overburen te zijn, Willem en Daphne met hun zoontje en dochtertje. Zij brachten een plantenbakje mee met heel verrassend een fluwelen pompoen in het midden. Ik bedankte uitvoerig.
‘Er is nu niet veel tijd’, zeiden Willem en Daphne, ‘maar in het weekend komen we even bijpraten’.
Daar werd op de deur geklopt wie zou dat zijn? Het bleek onze huishoudelijke hulp Marcel te zijn. Luid zingend: ‘Er is er een jarig! Hoera! Hoera! Nog lang levend in de gloria!’
Hij drukte mij een zakje met heerlijke chocolade in de hand. Daarna ging Marcel, weer zingend, aan zijn werk, ongeveer al 9 jaar alhier.
Voor de rest van de dag diverse mooie kaarten ontvangen o.a. van kleindochter Mariska en achterkleinzoon Xavier en nog meer telefoontjes.
Ondertussen kwam Marcel van boven, zag de overgebleven schilderijtjes uit de periode dat ik erg creatief was met goede ogen en een vaste hand en hij vroeg of hij ook mocht uitzoeken.
‘Tuurlijk’, riep ik, ‘ze liggen ervoor! Ik wil graag iedereen die wil een aandenken geven van mijn hand’.
‘Bedankt Wim, mooi die twee bij elkaar passende vogels voor aan de muur in mijn nieuwe chalet.’
Wat een heerlijke dag, ik was supertevreden over mijn verjaardagviering.
