Handelsreiziger

Ter nagedachtenis aan een handelsreiziger

Dankbaar hoorde ik in 2016 dat het Droste-poppetje op de Droste cacaofabriek aan het Spaarne in Haarlem blijft bestaan. Na verdere informatie bleek dat de fabriek later in appartementen is verdeeld en het enorme Droste merk in de kelder verdwenen is aangezien er een daktuin op het gebouw is gekomen.

Waarom mijn belangstelling: mijn vader- Johan Hendrik Lassing- heeft bij Droste jaren als vertegenwoordiger gewerkt.  Na verschillende kantoorbaantjes is hij terecht gekomen in de 

Beurs van Berlage daar kwam hij in aanraking met de Droste-cacao en chocoladefabriek in Haarlem, solliciteerde daar en werd aangenomen als ‘reiziger’ voor de verkoop in het binnenland.

Hij kreeg er eerst een opleiding en door zijn handige verkooppraatjes kon hij al snel beginnen in ’t rayon "Gooi en Omstreken”.

Hij verplaatste zich met één van de eerste Fordjes die er in Nederland rondreden en waarop het Droste-poppetje te zien was op het portier. 

Het Droste-effect was te zien op de cacaobusjes met die afbeelding van de verpleegster met dienblad, steeds weer maar dan kleiner herhaald. 

Op de foto staan twee kinderen, mijn broer John geboren 4 maart 1928 en mijn zusje AnneMari 18 juli 1929.

Tijdens de oorlogsjaren kreeg mijn vader betaald verlof en kon hij zich wijden aan tuingebeuren achter ons huis waar verschillende fruitbomen en een kippenhok stonden

waar witte Leghoorns en Barnevelders de dienst uitmaakten.

Het meest plezier hadden wij van de hazelnootboom die elk jaar volop drachtig was en ook de rabarberplanten, die mijn moeder, die suikerpatiënt was, moest eten op doktersadvies.

Intussen waren de Drostefabrieken in het buitenland enorm gegroeid, hoorde ik van mijn vader.

In Haarlem werd het juist minder. De cacaobonen werden nog wel in Haarlem verwerkt maar de mensen moesten na een paar dagen gewisseld worden wegens inademen verbrandingsstoffen die vrijkomen tijdens het branden. De enige personen die daar nog werkten waren de arbeiders die de balen met bonen van de schepen losten.

Door de vrouwen werden de chocolade lekkernijen afgewerkt.

De vertegenwoordigers kregen de opdracht om ook andere merken zoals Radenmakers hopjes en Ringers bonbons te verkopen.

De reizigers sleepten met veel zware koffers maar de verkopen waren succesvol.

Op een avond gingen wij brieven met bestellingen naar de brievenbus brengen toen mijn vader vertelde dat hij naar het ziekenhuis moest om zijn blindedarm te laten verwijderen.

Eenmaal geopereerd, operatie geslaagd. Volgende dag was mijn moeder jarig. Vader wilde haar graag als eerst feliciteren en belde haar vanuit het ziekenhuis, helaas op een tochtige koude gang, kreeg een longontsteking en is waarschijnlijk daardoor binnen heel korte tijd overleden op 50-jarige leeftijd.

Er volgde een heel drukke begrafenis met naast familie en vrienden, klanten en medewerkers van de Drostefabriek.